Je kunt er niet omheen. Waar je ook bent – op werk, langs de lijn bij voetbal, of met vrienden aan tafel – het gaat over de verkiezingen. Op wie je moet stemmen, en vooral: waarom. En zodra twee mensen lijnrecht tegenover elkaar staan, praten ze meestal compleet langs elkaar heen. Dan moet ik altijd denken aan dat oude filmpje van Bokoesam. Hij brabbelt, maar slaat ergens de plank volledig raak:

Ik loop soms de markt op om mezelf te pijnigen. Ik weet niet wat het is, maar de markt heeft iets magisch – zij het in negatieve zin. Het is krap, te veel mensen op elkaar, te veel struikelblokken in de vorm van kabelbruggen. Er hangt een vloek over die plek: motoriek verdwijnt. Zonder gekkigheid, mensen lopen spontaan vast. Ze stoppen op willekeurige momenten, als een computer die plots uitvalt. Ze botsen tegen elkaar, wisselen een ogenblik oogcontact en lopen dan weer verder. Corona – als het ooit bestaan heeft – lijkt op deze plekken nog voort te leven. Dicht opeengepakte lichamen, vieze handen, bacillen in de lucht. Je voelt het in die smerige adem van de massa. Chaos regeert, rust is een mythe, stemmen zijn lawaai. Het is een plek die je eigenlijk niemand toewenst, en toch komen er zoveel mensen op af. Wat zijn we toch vreemd. Wat ben ik toch vreemd.

Het is slecht. Het is gênant. Volgens sommigen zelfs een zonde. Maar het is ook - al zeg ik het zelf - geniaal. Een leugen die inmiddels deel is geworden van mijn karakter, omdat ik hem bijna wekelijks herhaal. Vandaag deel ik een leugen met jullie, want hij kan voor iedereen van pas komen.