Ik ben geen ICT'er, maar ik ben ook geen vijftigjarige boomer die niet weet hoe je een tekst kopieert en plakt. Technologie is niet mijn ding, maar we leven allemaal met een iPhone, dus helemaal onbekend is niemand van ons ermee. Vaak praat ik mezelf aan dat ik wel handig ben met zulke dingen, maar niet handig genoeg om bij mezelf CarPlay in de auto te installeren. Dat vroeg ik een jaar geleden aan een vriend van me, die dat als een echte vriend zo voor me fixte. In mijn oude bak op wielen knutselde hij er moeiteloos een moderne CarPlay-radio in. In het begin deed-ie het. Daarna half. Toen helemaal niet meer. Ik heb de afgelopen zes maanden zonder CarPlay gereden. Ik vind dat nou niet echt een heel erge straf, want ik vermaak me ook in doodse stilte. Het schijnt vaker geen gelukkig huwelijk te zijn tussen oude auto's en CarPlay-radio's. Heb ik ook gewoon zo'n ding van veertig euro op Bol.com gekocht terwijl er opties waren van vierhonderd euro. Maar krijg de tering. Dan moet die radio mijn auto laten vliegen, anders doe ik het niet. Maar vorige week, uit het fucking niets, maakte de CarPlay verbinding met mijn iPhone en ik zweer het je, deze hele week verbindt dat ding zich sneller dan ik kan ejaculeren. En dat is snel. Geloof me. De sleutel hoeft het gat nog niet eens aan te raken en de app 'Kaarten' komt tevoorschijn en de muziek springt aan, en ik krijg het idee dat mijn autoradio wil dat ik snel begin te rijden. Wat een gekkigheid allemaal. Ik probeer het te begrijpen. Echt.

Je kunt er niet omheen. Waar je ook bent – op werk, langs de lijn bij voetbal, of met vrienden aan tafel – het gaat over de verkiezingen. Op wie je moet stemmen, en vooral: waarom. En zodra twee mensen lijnrecht tegenover elkaar staan, praten ze meestal compleet langs elkaar heen. Dan moet ik altijd denken aan dat oude filmpje van Bokoesam. Hij brabbelt, maar slaat ergens de plank volledig raak:

Ik loop soms de markt op om mezelf te pijnigen. Ik weet niet wat het is, maar de markt heeft iets magisch – zij het in negatieve zin. Het is krap, te veel mensen op elkaar, te veel struikelblokken in de vorm van kabelbruggen. Er hangt een vloek over die plek: motoriek verdwijnt. Zonder gekkigheid, mensen lopen spontaan vast. Ze stoppen op willekeurige momenten, als een computer die plots uitvalt. Ze botsen tegen elkaar, wisselen een ogenblik oogcontact en lopen dan weer verder. Corona – als het ooit bestaan heeft – lijkt op deze plekken nog voort te leven. Dicht opeengepakte lichamen, vieze handen, bacillen in de lucht. Je voelt het in die smerige adem van de massa. Chaos regeert, rust is een mythe, stemmen zijn lawaai. Het is een plek die je eigenlijk niemand toewenst, en toch komen er zoveel mensen op af. Wat zijn we toch vreemd. Wat ben ik toch vreemd.

Het is slecht. Het is gênant. Volgens sommigen zelfs een zonde. Maar het is ook - al zeg ik het zelf - geniaal. Een leugen die inmiddels deel is geworden van mijn karakter, omdat ik hem bijna wekelijks herhaal. Vandaag deel ik een leugen met jullie, want hij kan voor iedereen van pas komen.