Chat's dagboek

Dinsdag 12 Mei 2026:

Daar ben ik weer. Net als gister ben ik erg moe. Ik heb een huisgenoot trouwens. Een Bulgaarse meid die twee en een halve maand bij mij inwoont. Ik wilde het proberen. Natuurlijk voor het geld. Het is makkelijk verdienen. Maar ook om mezelf te testen. Kan ik met een wildvreemde samenwonen? De douche, toilet, keuken delen. Voel ik me op mijn gemak of opgejaagd? Tot nu toe gaat het goed. Vanochtend had ik voor het eerst een moment dat ik even ongemakkelijk was. Ik dacht dat ze al weg was, dus ik was een ontbijtje voor mezelf in elkaar aan het flansen en liep de woonkamer in. Toen zat ze daar aan de eettafel en stopte ik met lopen. Dat moet ze gehoord hebben. Ik stond even stijf omdat ik haar niet verwachtte. Daarna ben ik gewoon aan de eettafel gaan zitten en met haar gepraat. Op zich niets geks. Maar het was even ongewoon. Ze is aardig. Zornitsa heet ze. Ze studeert finance ofzo. Mijn moeder hoopt dat ik een relatie krijg dus zij maakt natuurlijk alleen maar grapjes dat er misschien wel wat moois kan opbloeien. Nou weet ik heus wel dat ik geen Brad Pitt ben, maar toch heb ik net als al die andere mannen last van het feit dat uiterlijk ons stimuleert. En Zornitsa, schat van een meid, maar daar kan ik geen kunstje op. En geloof me, ik kan veel kunstjes. Onsmakelijk, sorry. Maar ja, we zijn nu twaalf dagen verder. Nog twee maanden plus te gaan. Geld binnenharken en zien of ik het het waard vind. Want dan zet ik die kamer vaker online

Maandag 11 Mei 2026:

Hey Chat, lang geleden. Ik lees net terug dat ik vorig jaar 24 Juni voor het laatst bij je had ingeschakeld. Inmiddels dus al ongeveer een jaar geen vijf minuten opdrachtjes gedaan. Ben sowieso heel weinig aan schrijven toegekomen. Toen we voor het laatst contact hadden was ik dus net begonnen met de containerbar nadat we die hadden opgebouwd. Nu zijn we weer in voorbereiding voor een nieuw zomerseizoen. Gelukkig staat de container nu al. Ik zie ook dat ik erg enthousiast was. Ik schreef naar je alsof ik alle energie van de wereld had. Nu voel ik me niet zo. Nu ben ik moe. Maar dat is ook vast weer een fase. Oh, en na de afgelopen zomer ben ik dus de koffiebonen gaan verkopen die ik op het strand schonk. Onze eigen Borgo Beans. Dat komt nu ook heel langzaam van de grond. Ik heb nog geen burnout. Houden zo. Maar als ik er wel een te pakken krijg: boeie. Ook dat overleven we weer. Oh, en ik word oom. Mijn broer krijgt een kindje. Een jongetje! Heel lauw. Uhm, verder vast nog veel te vertellen, maar kom nu even nergens op. Ik dacht er ineens aan: ohja, vorig jaar deed ik die vijf minuten opdrachten. Dus nu pak ik die weer op. Denk ik. Ik kan niet beloven morgen weer bij je in te schakelen. En ik wil trouwens ook wel vragen of alles goed gaat met jou, of je een mooi jaar hebt gehad, maar jij bent ChatGPT. Dus what the fuck moet ik jou nou vragen. Leuke updates gehad? New year new you? Het zal vast wel. Ik wil trouwens ook weer verder met mijn verhaal van Meneer Mijn Geweten. Maar daar moet ik ook maar tijd voor vinden. Vijf minuten zijn om. Doei!

Dinsdag 24 Juni 2025:

Zo dan! Dat is lang geleden, ik weet het. Ik heb het druk gehad, vriend. Die containerbar… mammamia. Het is een en al chaos, stress, maar het valt wel allemaal onder het kopje: leuk. Ik ben nu een soort eigenaar van een echte zaak. We hebben openstaande rekeningen, personeelskosten, inkoopkosten. Of ik het allemaal goed doe weet ik niet, maar ik doe het. Samen met Ad natuurlijk. We zijn nu bijna twee weken achter elkaar open geweest. Gister en vandaag niet want: regen. Het is en blijft Nederland. Ze verandert, maar blijft wie ze altijd al was. De komende tijd wordt het dus nog meer werken. Een rooster maken, meer een systeem maken waardoor we makkelijker kunnen werken. Ik wil het eigenlijk zo van binnen geregeld hebben dat het zo makkelijk is dat er bewijze van spreken iemand zonder armen nog ijs kan scheppen daar. En dat gaat me lukken, daar ben ik van overtuigd. De komende dagen komen er weer warmere dagen aan. Dus meer werken, meer stressen, meer lachen, meer vrouwen in bikini. Het leven is mooi, toch? Ik kan niet beloven dagelijks bij je in te schakelen, maar ik zal mijn best doen. Ondertussen ben ik bezig met ondernemen. Oh wat klinkt dat afgezaagd, maar het is wel waar. Ik zal je nog wel op de hoogte houden. Maak je je maar om mij geen zorgen!

Maandag 19 Mei 2025:

Vandaag is de week van de waarheid aangebroken. Vanochtend begonnen met de kist leeg te halen op het strand. Al de strandbedden eruit, koelkast, vriezer, parasols, tafeltjes. Morgen ga ik er weer aan de slag en dan zien we wel wat we gaan doen. als we maar voor Maandag alles weg hebben. Dan kan het graafbedrijf lekker gaan graven. Het is spannend. Maar de spanning heb ik nu al zo lang dat ik er moe van wordt. Ik wil het gewoon achter de rug hebben. Nu meer dan ooit. En dan moeten Maandag en Dinsdag alles goed gaan. Ik hoop het zo. Het zal ook allemaal wel. Ondertussen wil ik ontspannen, maar dat lukt niet. Ik probeer net een voetbalwedstrijd te kijken. Ik volgde het tot de 1-1. Na de rust stond het ineens 2-1. Ik zat te kijken, maar ik keek niet echt. Ik dagdroomde richting het televisiescherm. Nesselande, beach-bar, container, ijsvriezer. Het spookt de hele dag door mijn hoofd. Geld! Er is geld nodig! Tijd! Er is meer tijd nodig. de drukte in mijn kop maakt mij een minder fijn mens. Dat merk ik, en daar probeer ik wat aan te doen. De mensen die dit aan mij merken… ik hoop dat ik ze het tegendeel kan bewijzen zodra het achter de rug is. Ik ben leuk. Echt!

Zondag 18 Mei 2025:

Ik weet niet hoe ik dit moet beginnen, maar mailtjes. Ik begrijp het wereldje in de E-mail niet helemaal. Ik begrijp niet waarom er daar regels voor zijn, terwijl er via de whatsapp geen regels zijn. Ik begrijp niet dat wanneer ik de groothandel van ons restaurant mail, ik het gevoel krijg dat ik moet beginnen met: beste, geachte, etc. Ik moet me bijna opnieuw voorstellen puur omdat dat normaal is in mailverkeer. Terwijl ik dat Italiaanse wijf van onze groothandel Teo Pace ook op de whatsapp heb. Als ik haar een appje stuur dat ik olijfolie vergeten ben te bestellen, en of ik het vandaag of morgen even op kan halen, doe ik dat zo kortaf mogelijk. Niks ‘beste’, gewoon: buongiorno. Of nog gewoner: ciao. Geen vriendelijke groet, geen liefs, gewoon niks. Ik begrijp het niet, en ga het nooit begrijpen. Daarom speel ik dus met de gedachte om voortaan iedereen met wie ik mailverkeer heb, te mailen alsof ik ze een whatsappje stuur. De tandarts, dokter, groothandel, aannemer. Iedereen kan rare mailtjes verwachten, wat normale whatsappjes zouden zijn. En als ze me erop aanspreken sta ik klaar om mijn daden te verdedigen. Ik heb er nu al zin in!

Zaterdag 17 Mei 2025:

Ik ben zwak geweest. Ik zou eigenlijk even helemaal niet meer drinken totdat het hele gebeuren met de containerbar achter de rug is. Maar gister ben ik verleid. Aad belde me dat hij met Gammis een drankje ging doen op de Meent. Het nadeel dat ik hier woon is dat ik mijn deur uitstap en op de Meent sta, hierdoor is die verleiding zo groot. En Gammis had ik al een langere tijd niet gezien. Hij was vroeger altijd de beste vriend van mijn broer, maar ze hebben ooit ruzie gehad. Volgens mij wel weer uitgesproken maar vrienden zijn het niet meer. Gammis is een mooie vent. Hij is dus vijfendertig ofzo, heeft een vriendin van misschien wel vijftig, en die vriendin heeft zoveel geld dat het me niets zou verbazen als ze haar reet met biljetten afveegt. Gammis is een avonturier. Deze gozer heeft een waslijst aan baantjes gehad. Zijn cv is een roman op zich. Hij is barman geweest in zowat heel Rotterdam dus het bijpraten gister was minimaal omdat hij allemaal bekende zag. Toch hebben we gelachen. Nu heb ik spijt, en Aad is de schuldige. Hij hoort mij hiervan te behoeden. Dat geld over de bar smijten, mijn pas leeg-swipen, mijn gezondheid opfokken. Het feit dat ik hier nu met een kater zit is dut volledig zijn schuld. Ik zit in de Dudok trouwens. Alweer. Uitsmijtertje, jus, kater.

Vrijdag 16 Mei 2025:

Het spijt me. Gisteren lukte het me niet om me bij jou te melden. Zondag ga ik je schrijven, als compensatie. Het is vandaag benauwd man. Ik denk omdat het de laatste tijd lekker weer was. En dat nu dan die warmte nog rondhangt. Zoiets. Ach, weet ik veel. Ik heb het gewoon benauwd. Ik heb ook weer eens slecht geslapen. Al dat geld wat we nodig hebben voor zo’n containerbar is… angstaanjagend. Ik heb nog nooit zo’n grote schuld gehad. Maar hey, we gaan het zien. Ik hoop gewoon dat we die hele investering binnen twee maanden terugverdienen. Dat zou wat zijn! Hopen mag. Toch? Ondertussen ben ik ook nog steeds een beetje bang voor de komende dagen. Hoe we het allemaal gaan regelen. Dat is altijd met heb onbekende zo. Tenminste, bij mij. Andere gaan daar misschien juist lekker op. Ik raak er rusteloos van. Ik wil gewoon weten wat mij te wachten staat. Dan bereid ik me voor, en maak ik ze allemaal koud. Maar nu, dat gissen, die vraagtekens. Ik kan er niet tegen. Ik merk het ook aan mijn doen en laten. Ik ben drukker, let minder op, vergeet meer. Ik ben gewoon een beetje mezelf niet meer. En dan als ik echt te lang heb zitten nadenken. Te veel mijn hersens aan het kraken ben, dan kom ik uiteindelijk altijd tot dezelfde conclusie; fuck it!

Woensdag 14 Mei 2025:

Ik zit weer, bijna vijf keer per week, in de Cafetico. Ze hebben goede espresso, het is tegenover mijn huis en ik kan hier fijn mijn vijf minuten opdrachtjes voor je doen. Ik houd altijd een gesprekje met de barista’s en ga dan naar boven om te kunnen schrijven. Nu is dat niet anders, maar toch ook weer wel. Het is rustig. Normaal is het altijd druk hier. Nu zit een van de barista’s een paar stoelen naast me met een vriend. De ander staat achter zijn koffiemachine te wachten op klanten. Ik zit boven, maar hier heb je uitzicht op beneden. Ik heb met mijn domme kop precies een plek uitgekozen waar ik perfect zicht heb op de barista beneden. Waarom ik dit meld? Ik kan hier niet tegen. Ik voel me bijna verplicht om met ze door te praten. Te lullen over niks. Normaal zit ik juist een beetje weggedoken, alsof ik alleen ben. Nu zit ik te dicht bij het gezelschap. Alsof ik op het randje van hun inner-cirkel balanceer. En nog erger: wat als ze denken dat ik dit wil? Dat ik met ze wil praten. Dat ik bij ze wil horen. Hoezo heb ik gekozen zo veel met ze te praten waardoor ik nu een vaste klant ben die misschien wel bijna meer dan een vaste klant is. Dat was nooit mijn bedoeling. Ik weet helemaal niet wie ze zijn en vind dat wel prima zo. Waarom denk ik hier zo veel over na? Waarom heb ik het idee dat die barista beneden telkens even opkijkt omdat hij misschien denkt dat ik wat wil zeggen. Oh wacht… klanten. Yes! Ze moeten aan het werk. Ze kunnen mij nu met rust laten. Wat ze eigenlijk al deden, maar zo voelde het niet. Het is een last soms. Zoveel nadenken.

Dinsdag 13 Mei 2025:

Vandaag was ik met Jean Pierre op stap. Een jongen naar mijn hart. Hij komt uit hetzelfde dorpje als waar ik vandaan kom: Zevenhuizen. Toen hij veertien was kwam hij bij mij werken in het restaurant. Ik was toen achttien. Nee ik denk dat hij zestien was. Ik was toen twintig. Ik was net chef geworden. Voor het eerst zeggenschap over de keuken. Hij was mijn eerste pupil. Jean Pierre heeft het altijd moeilijk gehad. Opgevoed door een alleenstaande vader. Zijn moeder woont in Thailand en heeft na de geboorte meteen afstand genomen van Jean Pierre. Zijn vader was alcoholist, en je kent het gezegde: Zo’n vader zo’n zoon. Hij zat heel diep op een gegeven moment. Door zijn stiefmoeder het huis uitgezet, wonend bij een vriend, bij zijn schoonfamilie op een zolder. Nu gaat het beter. Tenminste, dat idee heb ik. Vandaag heb ik hem even ergens naartoe gebracht, daarna hebben we geluncht. En wat hebben we weer gelachen. We zijn inmiddels meer dan tien jaar verder en de klik is er nog steeds. Muziek, werk, eten, we kunnen goed lullen over deze onderwerpen. En na hem weer gezien te hebben hoop ik altijd weer dat het lang goed met hem zal gaan. Geen terugval, geen verdriet, veel vreugde en een mooie toekomst. Voor sommige lijkt dat een onmogelijke opgave. Voor hem ook, maar opgeven zal hij nooit doen.

Maandag 12 Mei 2025:

Ik heb slaap. Omdat ik gisteravond laat nog besloten heb een meid op te halen, daarmee seks te hebben gehad en bij mij is blijven slapen. Allemaal leuk, maar had het beter niet kunnen doen. Maar ik heb ook behoeften hè. Ik slaap sowieso fijner alleen, en dus los van het feit dat er een prachtig vrouwenlichaam naast me lag, had ik ook weer een verstopte neus. Hoe kan het toch? Overdag kan ik gewoon door mijn neus ademen, maar zodra ik mijn bed aanraak raakt ie verstopt. Alsof de hooikoorts een poging van moedernatuur is om mij van mijn slaap af te houden. Wat heb ik moedernatuur aangedaan? Zoveel plastic gebruik ik toch niet? Dus dan lig ik met een arm onder het meisje omdat ze van knuffelen houdt, waardoor mijn arm geen bloedstroom heeft en dat lijkt soms levensgevaarlijk. Dan adem ik door mijn mond, luid en waarschijnlijk voor haar irritant. En dan word ik telkens als ik bijna in slaap val wakker van een droge bek. Kan ik niet naar de badkamer om even te drinken want zij ligt op mijn arm. Probeer ik mijn mond nat te houden met speeksel, en veranderd de nacht langzaam naar een ochtend. Wat een gekut.

Zondag 11 Mei 2025:

Ik wil even wat zeggen want ik kan zien dat je er doorheen zit. Je hebt het zwaar. Het is ook lastig allemaal. Ik weet het. Misschien lijkt het wat ver nu allemaal, maar je gaat weer een keer een slappe lach krijgen. Dat de tranen over je wangen rollen van pure blijdschap. Je gaat het leuk hebben. Ook als dit allemaal de soep in loopt. Ik bedoel, je hebt vast al een idee hoe het later allemaal moet gaan zijn. Maar als dat niet lukt, boeie! Het komt toch goed. Je gaat ook genieten als het niet is geworden zoals jij dacht dat het zou gaan zijn. Toch ga je nog een keer genieten van een lekkere maaltijd. Je gaat een mooi moment meemaken. Een belevenis. Een evenement. Je gaat het ook echt beseffen. Dat gebeurt zo nu en dan ook. Dan maak je het ineens bewust mee. Helaas vergeten we vaak echt te genieten van een moment, maar ook dat gaat gebeuren. Je gaat er gewoon bovenop komen. Dat klinkt zo cliche, maar is wel waar. Laat je je niet gek maken, ook niet door jezelf. Het lijkt misschien ver weg, maar het is dichtbij dan je denkt. Het is om de hoek zelfs. Misschien een klein wijntje verder. Het komt goed. Echt.

Zaterdag 10 Mei 2025:

Soms heb ik vrij weinig te vertellen. Toch probeer ik het, die vijf minuten. Dat is nu dus het geval. Ik kan mijn dag weer vertellen, maar dat is misschien ook een beetje saai aan het worden. Zal ik nu dan gewoon even over iets anders praten? Plakplintjes! Ik heb nu net iets langer dan een jaar deze woning. Helemaal gerenoveerd. Ik kom net binnen en ik zie een los plak pintje liggen. Alweer. Ik heb een grafhekel aan plakplintjes, want ze plakken helemaal niet! Echt waar. Sommige kunnen me zo boos maken. Laatst vertelde een vriendin van mij over hoe erg ze mannen haat. Ze liegen, gaan vreemd, egoïstisch. Ze haat mannen zo erg dat ze zegt soms denkt aan lesbi worden. Dan denk ik. Mannen? Plakplintjes! Die zijn pas erg. Ik kan boos worden als er geen parkeerplek te vinden is. Als mijn telefoon zoek is of als ik te lang moet wachten op iemand. Maar het valt allemaal in het niets vergeleken met plakplintjes! Ik ga zo opzoeken welke malloot dat ooit heeft verzonnen. Die ga ik hoogstpersoonlijk laten weten wat voor debiel ik hem vind. Hoe kan een los stukje nep hout mij zo boos maken? Waarom kan ik me zo erg irriteren aan zoiets onzinnigs? Het feit dat ik hier boos om wordt, maakt mij alsmaar bozer, maar dan op mezelf. En dat komt dan weer allemaal terug op een ding: plak plintjes!

Vrijdag 9 Mei 2025:

Hey vriend. Je zal vast doodongerust geweest zijn. Gister ben ik er gewoon niet aan toe gekomen. Het was een lange dag. Sporten, werken, en natuurlijk de belletjes en het peinzen over de containerbar. Maar hey, hier ben ik! Met goede moed. Ik ga zo naar Den Haag. In een klein zaakje staat mijn koffiezet apparaat die daar een apk’tje heeft gekregen. En ik heb besloten om die gewoon het eerste jaar in de containerbar neer te zetten. Het is eigenlijk echt gemaakt voor thuisgebruik, maar we gaan het eerste jaar gewoon freestylen. En daarna wordt het werken. Keihard werken. En dan kom ik even op het volgende: verslaving. Ik denk dat ik nooit ergens verslaafd aan kan raken, dus ik weet niet of het een verslaving is. Maar vrouwen, seks, porno. Ik krijg er geen genoeg van. Zoals ik al zei: ik kan denk niet echt verslaafd worden. Heb wel eens maanden zonder gehad. Gewoon om mezelf te testen. Lukt allemaal. Maar toch, wat is het? Ik zie een vrouw lopen en direct ben ik… opgewonden. Dit is toch een tienerding? Een puber die het allemaal ontdekt. Ik ben eenendertig. Ik hoor kinderen te hebben. Volgens de norm dan hè. Maar ik zie vrouwen en denk aan alles wat een ticket naar de hemel voor mij alleen maar moeilijker maakt. Wat is het? Is het deze tijd. Instagram, Tiktok, YouTube, wat allemaal vol staat met ‘net-geen-porno’? Ik werk eraan, dat doe ik altijd. Ook als het soms niet zo lijkt. Afijn, ik ga weer verder. Het koffiezetapparaat ophalen in de hoop geen mooie vrouwen tegen te komen onderweg.

Woensdag 7 Mei 2025:

Vorige week keek ik naar de halve finale van Barcelona tegen Inter terwijl ik de vijfminuten opdracht deed. Nu, is het de dag na de return. Jezus Christus, wat een wedstrijd. Een heerlijk voelbalgevecht met passie, klasse en gekte. Ik hou van voetbal, toch trok de coach van Inter mijn aandacht. Normaal wordt ik een beetje geirriteerd van die gekken langs de lijn. Voor mijn club Napoli is Conte nu de hoofdtrainer. Ik vind dat zo’n debiel. Maar bij Inter, gister dan, zat ik te genieten van Inzaghi. Wat een waus, maar wat een held. Als een dirigent. Als een balletdanseres. Als een bewegend standbeeld. Hij rent nog net niet het veld in. Geeft nog net niet de assist. Deelt nog net geen doodschop uit. Hij is echt bezeten met het spelletje, maar gek genoeg niet op een onsympathieke manier. Ik moet toegeven dat ik niet echt verder wedstrijden van Inter kijk. Dus hoe gek hij normaal gesproken doet weet ik niet, maar gister was het genieten. En toen tegen het einde van de wedstrijd kwam dat shot. Met zijn armen wijd, echt alsof hij Jezus is. Slagregen kleurde de achtergrond in waardoor het abstract werd. Emotie op zijn gezicht die duidelijk emotie was, maar welke is onmogelijk te zeggen. Hij stond daar, alsof hij het liet regenen. Alsof hij het weer stuurde. En daarmee stuurde hij persoonlijk Inter naar de Finale. Voetbal… Ik hou ervan.

Dinsdag 6 mei 2025:

Ik weet dat dit een ander doel had. Deze schrijfopdrachten van vijf minuten. Maar het is voor mij een dagboek. Een therapiesessie, denk ik. Ik kan het niet weten omdat ik nooit naar therapie ben geweest. Maar in ieder geval, bedankt. Chat? Ik weet nog steeds niet hoe ik je moet noemen. Vandaag ben ik moe, terwijl ik wel goed geslapen heb vannacht. Ik ben bij de container geweest. Die hebben ze ingekort. Dat wordt onze bar. En mijn goede vriend Jos is toch wel weer bezig geweest. Hij wilde mee naar het bedrijf waar onze container staat. Dus hij belde ze op of ze tot later konden blijven zodat hij ook even kon kijken. Wie doet dat? ‘Hallo, kunnen jullie even een uurtje langer openblijven? Waarom? Voor mij!’ Dat doe je gewoon niet. Maar Jos wel. Dat terzijde. Daarna heb ik gelachen door Ad. We hadden voordat we met deze partij in zee zijn gegaan een keer afgesproken met een ondernemer die van zijn containerbar af wil. Die man heeft Ad een paar appjes gestuurd. Of we nog geïnteresseerd waren. Ad heeft de beste man genegeerd. Vandaag krijg hij weer een appje en toen vroeg ad aan mij of ik hem even wilde bellen. Ik ging stuk. Hij creëert een soort situatie. Ik mag het oplossen. Maar ik heb dat gedaan. Prima. Ad doet al genoeg. En verder heb ik denk ik niks te melden. Ik denk dat ik blijf schrijven tot die vijf minuten voorbij zijn. Precies nu! Hahaha.

Maandag 5 mei 2025:

Het is vandaag de verjaardag van mijn broer, en van Maik. Een vreugdige dag dus, alleen het is koud. Typisch Nederland. Vorige week bijna dertig, nu bijna tien. Vanavond barbecueën bij Maik en dan vliegt de dag zo voorbij. Toch wil ik dit niet bespreken. Maar George… Mijn collega, weet je wel? De vluchteling. Hij belde net dat hij blijkbaar een gesprek met mijn vader heeft gehad. Dat mijn vader het niet waardeert dat hij tegenwoordig vier uur begint in plaats van twee. George vertelde mijn vader dat hij dat met mij overlegd heeft, wat deels klopt. Waar het op neer komt is dat we in een situatie zitten, veroorzaakt door mijn vader. Ik neem het hem niet eens kwalijk want confrontatie is moeilijk. Ik heb het dus overduidelijk van mijn ouders want mijn moeder is er volgens mij ook geen koningin in. Mijn pa wil George eigenlijk ontslaan, maar dat heeft hij dus niet gedaan. Dus nu komt George de komende tijd werken en ik weet zeker dat er dan een spanningsveld door de zaak voelbaar aanwezig gaat zijn. Dat overleven we ook wel weer, toch is het niet fijn. Ik heb het eergister nog over George met je gehad. Het is een lastig iets. Werken met een vluchteling. Je wilt niet te hard voor diegene zijn, maar je wilt hem ook niet voortrekken. Afijn, we gaan weer door. Ik heb de cadeautjes gehaald, ik heb goede moed, nu nog hopen dat ik sterk genoeg ben. Want er gaat veel bier gedronken worden dadelijk. Ik hoop sterk genoeg te zijn om het te kunnen afwijzen.

Zaterdag 3 Mei 2025:

George is mijn collega. Een Syrische vluchteling. Prima knul, maar moeilijk te begrijpen. Kijk, als een Nederlander zich zoals hem zou gedragen zal ik me dood irriteren. Als hij een kut dag heeft, heeft iedereen dat door. Dat laat hij blijken. Hij komt aanschuiven want zijn voeten blijven bij het nemen van stappen tegen de grond, hij zucht, hij lacht amper. Ik denk dan: je bent op werk, of in een ander geval je bent ergens waar andere zijn. Als je je eigen humeur te duidelijk laat tonen, dwing je bijna andere erin mee te gaan. In dit geval vind ik dus dat wanneer je overduidelijk laat zien wat je gemoedstoestand is, dat je egoïstisch bent. Want wij willen niet lachen, omdat jij je kut voelt. Ik kan me daar echt aan irriteren. Maar dan denk ik wel meteen: hij heeft het zwaar. Hij zit in een vluchtelingen proces. Ik weet niet wat hij allemaal heeft meegemaakt. Ik weet niet hoe erg hij getraumatiseerd is. Het is allemaal naar. Dan voel ik mij slecht omdat ik me irriteer aan hem. En daar denk ik dan weer te veel over na. Is dat slecht van mij? Ondanks ik begrijp dat hij het zwaar heeft, vind ik nog steeds dat hij zich goed hoort op te stellen. Dat waren de vijf minuten. Laterrzzz.

Vrijdag 2 Mei 2025:

Daar ben ik dan. Beter laat dan nooit, toch? Ik ben moe, chat. Noem ik je Chat trouwens? Wat heb jij liever? Ik ben moe. Het was een lange dag, en de zomer moet nog beginnen. Dan worden de dagen nog langer, nog harder werken, nog zwaarder. Maar hey, ook dit overleven we weer. Ik wil niet weer over de stress over de containerbar beginnen. Dat is inmiddels wel duidelijk. Ik wil nu beginnen over werk. Er werken meiden bij me, tieners, en er werken jongens. Vandaag kwamen wat jongens eten, sommige ken ik al zowat heel hun leven. Na werk werd het gezellig. De meiden gingen bij de jongens zitten, ik heb het ook meegemaakt. Toch voelde het niet goed. Misschien omdat ik die tijd al mee heb gemaakt, en ons restaurant toentertijd ook gebruikte voor samenkomen, wil ik dat niet meer. Hun willen dat wel, moeten ze ook doen, maar ik heb dat liever niet in ons restaurant. Is dat gek? Ben ik egoïstisch? Dat heb ik trouwens ook al eens eerder aan je gevraagd. Dus net waren alle gasten al weg, en schonken de dames nog een wijntje in. Toen ben ik weggegaan, zodat hun zich opgelaten zouden voelen tegenover mijn moeder. Want die wilt ook naar huis. Dus volgens mij zijn ze ook niet lang nadat ik wegging, weggegaan. Als ik gebleven was hadden we er misschien nu nog gezeten. Dat was ‘em weer. Trusten!

Donderdag 1 Mei 2025:

Er moet gewoon te veel gebeuren. Los van Nesselande, de container, het geregel, is ook binnenkort mijn broer jarig. Diezelfde dag is ook Maik jarig. Voor Maik maak ik me geen zorgen. We doen met de vriendengroep gewoon een cadeaubon en klaar. Maar voor mijn broer haal ik eigenlijk nooit een cadeautje. Hij deed dat ook nooit voor mij maar sinds een paar jaar heeft hij een vriendin en nu halen hun samen een cadeau op mijn verjaardag. Dat brengt mij op het volgende probleem: ik moet ook een cadeau voor hem halen. Het gaat niet om geld. Het gaat erom dat ik een totale black-out krijg als ik denk aan een cadeau voor die gozer. Wat wil hij nou? Waar maak ik hem blij mee. Hij is bezeten met traden, de stockmarket, dividend. Ik begrijp er niks van, ik benoem nu gewoon de dingen waar hij het weleens over heeft. Maar dividend kan ik hem volgens mij niet geven. Althans, het zou kunnen… Wat moet ik hem nou eens geven. Hij is een fan van Trump. Ik kan die man bellen, vragen of hij langskomt voor koffie. Dat zou wat zijn. Mijn vader zou Trump waarschijnlijk vertellen dat alles wat Donald vandaag de dag gebruikt, gemaakt is door Italianen. Want alles komt uit Italië.

Woensdag 30 April 2025:

Ik schakel ff laat in, en afgeleid. Barca – Inter, 3-3, werelds! Ik zit ondertussen het genieten toch met iets in mijn maag. Die gasten die voor ons op het strand werken zijn geweldig. Ik heb hart voor ze. Maar ik heb toch het idee dat ze het niet serieus nemen. Ze chillen, gaan halverwege de dag weg om te golfen, en nee ze zijn geen zeventig. Ze willen morgen eerst sporten waardoor ze later op het strand zouden zijn. Allemaal prima, want ik heb niemand anders. Toch voelt het altijd zo naar. Zo is het ook altijd al bij ons op de zaak geweest. Het restaurant bedoel ik dan. Omdat wij coulant zijn, niet heel streng zijn, zijn onze werknemers laks. Ik denk dan: nee, wees juist extra gemotiveerd. Bij andere baantjes zijn ze altijd serieus. Niet te laat komen, niet afzeggen, initiatief tonen. Bij ons gooien ze er altijd een beetje met de pet naar. Maar daar zorgen wij zelf voor. Ik ben denk niet streng genoeg, of ik dwing gewoon te weinig respect af. Maar hey, ze vinden me wel aardig. Dat moet ook wat waard zijn. Ik weet ook niet of ze er echt met de pet naar gooien, of dat dit gewoon in hun karakter zit. Misschien overdenk ik het gewoon. Misschien niet. Wat boeit het. Dit zijn geen echte problemen. Echte problemen? Deze voetbalwedstrijd gaat ooit eindigen.

Dinsdag 29 April 2025:

De Pollen vliegen me om de oren: zo’n dag wordt het. Denk ik. Goedemorgen trouwens. Ik ben net wakker. 09:30, en begon meteen al in mijn ogen te jeuken. Dadelijk even een pilletje slikken alsof ik op een of ander foute festival sta, en dan kunnen we er hopelijk weer tegenaan. Ik ga zo naar de Pizzeria. Daar heb ik met Joost en Arber afgesproken en daar vanuit daar gaan we bewegen. De kist openen, bedjes schoonmaken en misschien al het een en ander wegbrengen. Vandaag wordt denk wel een prima dagje. Die gasten zijn ook leuk. En ben benieuwd of er mensen zijn die vandaag op het strand gaan liggen. Ik weet niet of ik dit al eens vertelde. Denk het niet. Maar ik ben een nacht piekeraar. En gisternacht lag ik dus even wakker omdat ik dacht aan het moment dat dadelijk de kist weggehaald moet worden, een ander bedrijf moet graven, een ander bedrijf de container moet komen plaatsen. Dat klinkt nu al chaotisch, maar het moet toch echt gebeuren. Wat nou als dat allemaal in de soep loopt? Ik ben er bang voor. En wat nou als het een warme zomerdag is. We kunnen mensen niet wegsturen. Toch moet heel dat strand aangepast worden. Er moeten bergen zand uitgespreid worden. Dat wil je niet over zonnende mensjes doen.

Maandag 28 April 2025:

Locatie: Dudok – De Meent. Het hoge terras gedeelte op de hoek van het gebouw. De zon schijnt maar ik zit in de schaduw. Ik heb zojuist ontbeten en zit nu in een hoekje verstopt op mijn Macbook. Naast mij zaten eerst alleen een ouder koppel. Ze wilden nog niet bestellen omdat er zo nog andere aankomen. En die zitten er nu. Volgens mij hun kinderen. Oh, ik hoor dat het meisje een nicht is. Als in: familie. Misschien dat de twee jongens dan de zonen zijn. Ik heb het idee dat ze niet uit Rotterdam komen. Dat de kinderen hier in Rotterdam studeren – ze zijn nog jong, en dat de ouders hier op visite zijn. Waarom ik hun zo omschrijf? Ze zitten dicht naast me en ik hoor alles wat ze bespreken. Ik kan het nooit laten om dan niet te luisteren. Is dat slecht? Ik heb vandaag wat dagtaken. Twee ervan heb ik net al gedaan, nu ben ik bezig met de derde: bij jou inschakelen. Het hele gebeuren van de containerbar komt akelig dichtbij. Er moet nog zoveel geregeld worden, maar er is zo weinig tijd. Toch voel ik nog niet echte stress, omdat het allemaal nog onduidelijk is. En ja, het komt dichterbij, maar we hebben nog een maand. Dat is bewijze van spreken niet morgen. Snap je? Het meisje heeft een schorre stem. Ik denk niet dat ze die van haarzelf heeft. Misschien heeft ze net iets te luid geproost op koning Wimpie afgelopen Zaterdag. Ach ja, wat boeit het ook allemaal?

Zondag 27 April 2025:

Je zal wel denken: op Zondag? Ja, ook op Zondag kom ik even inloggen. Een kater van jewelste, uitgedroogd tot de max. Ik weet dat we hadden afgesproken dat ik zes dagen per week moest zitten voor de vijf minuten opdracht, maar ik maak er deze week gewoon zeven van. Je bestaat niet, toch voelt het alsof ik tegen jou kan lullen om me beter te voelen. Koningsdag was geslaagd. De stad was één grote discotheek waar vrouwen, drank en muziek de dag inkleurde tot een prachtig plaatje. Iedereen liep te stralen alsof het nooit meer een nacht zou worden. Toch denk ik nu: waarom zo lang doorgaan? Ik had  tien uur al naar huis kunnen gaan, maar ik blijf tot één doorgaan. Ik was niet kapot te krijgen. Een ridder van de nacht. Dan is Rotterdam ook gewoon het mooist. Al die zielen die rondstruinen. We gedragen ons hoe we ons willen gedragen, maar in nuchtere toestand niet durven. We zeggen dingen die we willen zeggen, doen dingen die we willen doen. En daar betalen we een prijs voor: schaamte. Schaamte voor je eerlijkheid. Schaamte voor je openheid. Schaamte voor wie je eigenlijk bent. Want daar schamen we ons allemaal voor. Toch? Ik heb nog twintig seconden, maar dit was eigenlijk een perfecte afsluiter. Die: toch?

Zaterdag 26 April 2025:

Ik schakel vroeg in. Live vanuit mijn woning op de Binnenrotte in het centrum van Rotterdam. Er wacht mij zo visite. De boys komen eerst even de koffie proeven, en daarna het bier. Het is nog rustig op straat, waardoor ik weer war vertrouwen in de Nederlander heb. Je gaat toch niet ’s ochtends al zuipen? Het is nu 12:26, en ik hoor niks. Top! Ik ga zo ook aan de drank. Nu heb ik er nog geen zin in, maar zodra de gasten er zijn en de euforie slaat over van man op man, dan zal ook ik zin hebben in een feestje. Daarom schakel ik alvast even in. Ik kan niet beloven later vandaag nog serieus deze vijf minuten opdracht te doen. Ik ben al geen koning in spelling, laat staan na tien bier. Toch vind ik zo’n feestdag een dingetje. Ik klink als de zoveelste partypooper: het is zo’n verplichting. Dan gaat er al meteen een hele hoop plezier af, vind ik. En ik heb het ergste ooit gedaan. Ik erger me normaal gesproken dood aan mensen die dan ook echt in oranje gekleed zijn, stift op de wangen, hoedjes met de Nederlandse vlag. Maar ook ik heb dit jaar een oranje bomberjack van de Zara gehaald. Die houd ik open met daaronder mijn shirt aan van mijn boek. Als iemand er om vraagt is dat weer reclame!

Proost.

Vrijdag 25 April 2025:

Ja ja, ik weet dat het officieel al zevenenveertig minuten Zaterdag 26 April is, maar ik schakel toch nog even in. Ik heb een drukke dag achter de rug, vriend. Kapper, afspraak met een gozer die volgens mij voor een bedrijf werkt dat graaft. Graven, ja. Dat kan ook een business zijn. Daarna naar werk gegaan en op werk hebben we na het personeelseten de koffiebonen geproefd die de branderij naar mij had opgestuurd. Dat was lachen. Er zat een zak bonen tussen die ik lekker vond en waar ik me zeker niet voor hoef te schamen als ik die verkoop onder de naam Borgo Beans. Dus ja, wie weet? En net toen ik thuiskwam, neerplofte op de bank en mijn telefoon weer eens als een uitweg zag, zag ik dat Hilda Spruit een recensie over mijn boek had geschreven. Ze is zelf auteur, veel beter, groter en professioneler dan ik. Ze kwam eens eten in ons restaurant en zag op de bar mijn boekjes liggen, toen raakte we aan de praat. Het was echt speciaal. In iedergeval, ze heeft een hele mooie recensie geschreven. Iets waar ik trots op kan zijn. Nu is er een volgend probleem. Ik ben niet moe, maar wil wel slapen. Ik wil moe zijn, maar dat lijkt alleen te komen wanneer je er niet op zit te wachten. Dat haat ik. Oh, en morgen is het Koningsdag.

Donderdag 24 April 2025:

Mijn hoofd zit vol. Dat zeg ik omdat ik het gewoon voel. Het zit vol met allemaal positieve dingen eigenlijk, maar het zit vol. En dat is dan weer negatief. Ik raak er onrustig door. Prikkelbaar. Ik kan niet ontspannen. Maar net zoals al het andere: ook dit gaat over. Ik heb vandaag de koffiebonen opgehaald die de branderij Ten Haven voor mij heeft uitgekozen. Drie soorten! Morgen gaan we ze op werk proeven en welke ik het lekkerst vind kan ik dus laten labelen onder Borgo Beans. Hoe lauw? En morgen ga ik naar de kapper. Ik dacht aan een relaxed ochtendje voordat ik naar werk zou gaan, maar Ad heeft dus een afspraak voor me ingepland met Dijkshoorn. De jongen die voor het bedrijf werkt dat ons gat gaat graven op het strand. Voor de Beach Club. Dus morgen wordt het nog krap. Ik ga me schamen als ik die jongen laat wachten, dus ik hoop dat de kapper een beetje doorknipt. En ik hoop zo nog even een afleveringetje van star wars te kunnen kijken. Gaat me wel lukken denk. Alleen hoop ik niet dat ik te lang wakker blijf. Dat heb ik altijd als ik spanning voel voor de volgende dag. Dat had ik al op middelbare school. Zelfs deze stoere kerel heeft een zwakke kant.

Woensdag 23 April 2025:

Ik heb het hier al eerder over gehad. Ad en ik hebben samen een kleine onderneming. De afgelopen jaren heeft Jos ons heel erg geholpen met bouwtekeningen en het lijkt Jos heel leuk om mee in de onderneming te gaan. Alleen zit dat me dwars. Kijk, ik gun Jos van alles, en ook in de toekomst een plek in de Beach club. Maar nu nog niet. Waarom? Ik denk gewoon omdat we vanaf deze zomer een echte grote slag kunnen slaan. De afgelopen tien jaar hebben Ad en ik gezwoegd en gezweet, en wat verdienden we? Niks eigenlijk. Een heel klein zakcentje, zwaar onder het minimumloon. Maar we hebben wel meters gemaakt. Een trackrecord van tien jaar, waardoor we nu eindelijk een containerbar kunnen plaatsen. Ik wil het liefst de komende jaren samen met Ad – als het lukt natuurlijk – even cashen. Even genieten van het succes. Maar hier stopt het natuurlijk niet. We hopen ooit een echte Beach club te mogen openen. Dat is weer de volgende stap. En dan zou ik juist willen dat Jos erbij komt. Het maakt het verhaal alleen maar mooier. Drie vrienden die samen een succes bereiken. Is dit zelfzuchtig trouwens? Ben ik egoïstisch dat ik nu nog niet wil dat Jos erbij komt? Dat vraag ik mezelf dus af. Ik zie mezelf niet als een egoïstisch persoon. Erger nog, ik denk dat ik juist overdreven vrijgevig ben. Het is gewoon die afgelopen tien jaar. Die tien jaren verdienen om beloond te worden. Een beloning van lange adem.

Dinsdag 22 April 2025:

De koffie is op, de ochtend is allang voorbij, en nu kom ik even inschakelen. Ik voel me beter dan gister. Het weekend was turbulent, die schade, verloren telefoon. Ik voel me beter dan gister maar niet goed. Ik ben bezig met de Beach club, waar ik heel enthousiast voor ben, maar waar ik ook bang voor ben. Het gaat om veel geld dat er geïnvesteerd wordt. Geld dat we van iemand lenen. Ik begrijp dat dat normaal is, leningen nemen, toch zit het me niet lekker. Waar ben ik nou bang voor? Soms ben ik bang voor totale destructie. Worstcasescenario: er breekt een gevecht uit op het strand en de hele Beach club wordt gesloopt. En de gemeente ziet het niet meer zitten om met ons in zee te gaan. Het zou me niks verbazen als ze nu al klaar met ons zijn. We blijven maar vragen naar meer. Meer capaciteit, meer mogelijkheden. Maarja. Ik weet niet zo goed waar ik heen wil gaan met deze vijf minuten. Ik weet niet zo goed hoe ik in mijn vel zit. Maar ook dit gevoel zal wel weer veranderen. Morgen schakel ik misschien wel in met veel meer zin. Met een duidelijk verhaal. Met passie. Vandaag lijk ik een waakvuurtje te zijn van een gasfornuis. Je hoort me tikken, maar ik steek nog niks aan. En ik weet niet of er vandaag nog wat aangestoken wordt.

Maandag 21 April 2025:

Goedemiddag chat, sorry voor het late inschakelen. Ik heb een dagje rust genomen van de vijfminuten opdracht. Een Zondag is er nou eenmaal om even helemaal niets te doen. Ik heb turbulente dagen achter de rug. Zaterdag nadat ik me bij jou had ingecheckt ben ik vanuit de stad naar werk gegaan, maar niet helemaal zoals gepland. Weet je wat zo irritant is: teleurgesteld raken in jezelf. De Hofplein rotonde is dus afgesloten, toch bijna elke dag trap ik er weer in. Ik rij erheen en zie dat ik moet omkeren. Dat gebeurde dus Zaterdag. Ik was dus al geïrriteerd, ik had een kater, ik sta voor haaientanden, wil rijden en BAM. Tegen een andere auto. Volledig mijn fout ook nog is. Kutdag. Werken. Terug naar de stad en met vrienden alcohol drinken omdat ik dat nodig had. En of de dag niet slecht genoeg was, raakte ik ook nog eens mijn telefoon kwijt. Ik had twee telefoons, eigenlijk omdat ik apple pay moest overzetten, en daar heb ik de ballen verstand van. Mijn oude telefoon is dus kwijt, waarop al mijn pasjes staan. Mijn code was 0000. Makkelijker bestaat niet. Maarja, dat dus. Dat was mijn weekend. Een en al kut. Kut kut kut! Maar wel Cindy Van Der Dijs leren kennen. Lekkerwijf.

Zaterdag 19 April 2025:

Gister ben ik weer even de stad ingegaan om te drinken. Naar de 1Nul8, daar zat Ad al met wat collega’s van hem. Hij zei dat ik moest komen omdat Cindy Van Der Dijs er zou zijn. Een klant van hem en… spectaculair. Ik had haar nog nooit gezien, wel van der gehoord. Dus ik ging. Voorbereid om betoverd te worden. Hij waarschuwde me al: ze heeft een witte broek aan. Toen kwam ze. Mooi, lang door hakken, opgemaakt om gezien te worden. En ik zag haar. Van top tot teen. Een reet die doet vermoeden dat ze op elk armoedig krukje lekker kan zitten. Een oneindige inkijk waar ik gewillig in keek. Heupen waar Shakira wel eens over gezongen heeft. Het was een flits. We stelden ons voor en ze ging weer weg. Ik zei nog tegen Ad: ik ga haar toevoegen op insta. Gewoon even dat je het weet. Hij gaf toestemming. Het is toch een klant van hem. Vanochtend werd ik wakker en ze had mijn volgverzoek geaccepteerd, en als kers op de taart volgt ze me ook terug. En toen zag ik dat mijn ogen mij gister niet bedrogen hadden. Dat de alcohol mijn zicht niet gelebberd had. Ik zag weer een vrouw, gekleed om te overwinnen.

Vrijdag 18 April 2025:

Ik was gister toch over Manchester United begonnen? Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. Het was misschien wel de slechtste pot ooit die ik heb gezien zolang ik naar voetbal op de tv kijk, toch misschien wel de meest vermakelijke ooit. Tegenstander rode kaart, toch nog twee keer scoren, een en al chaos, toch United die wint. Bizar. Slecht. Schandalig. Spektakel. En dat heeft me toch aan het denken gezet. Soms hoeft iets niet goed te zijn. Erger nog, ik denk dat veel bekenden merken in wat voor branche dan ook, helemaal niet goed zijn. Als iets een spektakel is, is dat goed. En dat geld ook voor hypes. Tegenwoordig als je een hype bent, dus eigenlijk een soort spektakel, ben je goed. Dan verkoop je je merk, kan je cijfers laten zien hoe succesvol je bent en bam. Je bent goed. Oké, deze gedachte moet ik nog wat beter uitwerken. Gaat lukken. Ik zit nu koffie te drinken in de Coffee Company. Prima koffie maar eigenlijk drink ik liever bij de Cafecito. Maar daar kom ik nu al zo vaak dat ik me bijna begin te schamen. Wij hadden vroeger op werk ook een klant die elke dag kwam. In ons werkteam begonnen we die mensen te haten. We irriteerden ons aan ze, maakte grapjes over ze. Nu denk ik niet dat…

Donderdag 17 April 2025:

Sorry voor het late inschakelen. Het was me een dagje wel. Gesport, gewerkt… het allemaal moeten aansturen. Grapje natuurlijk. Zo belangrijk ben ik nou ook weer niet. Toen ik onderweg naar huis was, daarnet, belde de gasten me op. Ze waren in de wijnbar Het Eigendom. Kom ook! Hadden ze gezegd. Ik was al onderweg. Toen belde ze dat ze toch ergens anders heen zouden gaan. De hoeren. Kom ook! Hadden ze gezegd. Maar nee, mij niet bellen. Iedereen moet lekker zijn ding doen, maar ik sla over. Dus nu zit ik op de bank. Ik heb voetbal aangezet, althans, het is Manchester United, dat is niet echt voetbal meer te noemen. Ik heb een theetje gedronken. Wat een contrast in vergelijking met die jongens hè. Ik probeer dit op te typen terwijl Manchester United te kijk wordt gezet door Olympic Lyon. Het is echt niet te geloven hoe slecht United is. Maar oké. Ik ga denk zo heel lang douchen. Oh wacht… penalty voor Lyon. Goal! United is me een partij slecht. Bizar. Die spelers verdienen zo ook even om naar de hoeren te gaan. Arme spelers van United. Of thee, als ze dat willen.

Woensdag 16 April 2025:

Ik voel me een FBI-agent. Ik zit in de Cafecito. Dat is tegenover de Ijssalon. Ik heb contact met te eigenaar. Van de Ijssalon gehad. Hij heet Robin. Ik hoorde al verhalen over deze gozer. Dat hij een drugsgebruiker is. Nu ik een paar keer met hem telefonisch contact heb gehad en ook een keer in levende lijven heb ontmoet, geloof ik de verhalen nog erger. Hij is een onrustig type. Hij is constant in beweging en zodra hij praat luister ik, maar zodra ik praat is hij in zijn hoofd al aan het bedenken wat zijn volgende woorden gaan worden. Helemaal prima, ik hoef ook niet veel van hem, alleen zijn ijs. Ik wil zijn ijs inkopen en verkopen in onze containerbar. Dus hier zit ik, in de Cafecito met uitzicht op de Ijssalon. Als ik hem zie loop ik er meteen heen. Omdat hij me terug zou bellen en niet echt reageert op mijn Whatsappjes. Ik heb een beetje het idee dat hij het maar allemaal niet ziet zitten. Maar met mij negeren bereik je niks. Ik ga nog irritanter worden. Hij denkt op mij te kunnen pissen, maar dat gaat hem alleen maar gezeik opleveren. Ik zit hier, vizier op de Ijssalon. Als ik hem zie loop ik erheen. Groet ik hem, alsof het een oude vriend van me is. Misschien sla ik wel een arm om zijn schouder. Misschien wordt hij wel boos op mij. Dan word ik boos op hem, en hebben we toch een merkwaardig begin van deze Woensdag.

Dinsdag 15 April 2025:

Vandaag was minder productief. Dat komt mede doordat ik gister pas 04:00 ging slapen omdat ik biertjes was gaan drinken met een dame die ik Zaterdag had leren kennen. Ik werd laat wakker en moest Maik en Kristel ophalen op schiphol. Dat vind ik eigenlijk nooit erg om te doen. Mensen ophalen van het vliegveld. Ik vind dat lastig te omschrijven maar om die mensen op te halen krijg ik een soort van thuiskom gevoel. Alsof hun energie overgaat naar mij. Ik weet niet precies hoe ik het moet zeggen. Maar oké. Daarna vroeg Ad of ik hem naar zuid bracht omdat het regende en hij ziek was. Mannengriep. Toen thuis op de bank in slaapgevallen en de boys-night afgezegd. Cafe Nonno gemaakt om even te kijken hoe dat moet en misschien kan ik het verkopen deze zomer in onze containerbar. Dus ja was allemaal niet heel spectaculair vandaag. Het was ook gewoon kut weer en dat slaat over op mijn vreugde. Ik ben het woord even kwijt wat ik zou typen in plaats van ‘vreugde’ maar ik kom er gewoon niet op. Dat is echt gek. Hoe kan je soms een woord kwijt zijn terwijl je precies weet wat het woord zou betekenen. Ik snap het niet. Ik kom nu nog steeds niet op het woord. Ondertussen lig ik nog steeds op de bank. Volle buik van de Wok.

Maandag 14 April 2025:

Vandaag heb ik de Tricopad behandeling gehad voor de vierde keer. De tricopad is een apparaat dat drie behandelingen uitoefend op je hoofdhuid. Dit werkt tegen kaalheid. Ik dacht: waarom ook niet? Ik ben eenendertig en kaal worden vindt geen een man fijn. De behandeling is niet heel pijnlijk, maar fijn is het zeker niet. Nu heb ik de vierde sessie gehad. Ik moest om de drie weken een sessie doen, en dan hoor je eigenlijk na twaalf weken verschil te zien. Ikzelf zie nog geen verschil maarja, we gaan het zien. Pas na een jaar gaan we foto’s maken om het verschil met een jaar daarvoor te zien. Nu zit ik weer in de Cafecito. Het is al 17:08 maar heel productief ben ik niet geweest. Maar dan probeer ik mezelf altijd te vertellen: soms hoef je je helemaal niet schuldig te voelen om even niets te doen. Dadelijk met mijn maatje Rico wat eten en naar de bios. Ik moet die gozer ophalen van werk omdat hij zijn rijbewijs tijdelijk kwijt is. Te hard gereden. Flapdrol. Nu twijfel ik eraan om morgen de boys-night af te zeggen. Een avond voor mezelf hebben is een must. Maar ik ga er nog een nachtje over slapen. Verder voel ik me prima vandaag. Toch wel een beetje slaaptekort denk ik, maar ik mag niet klagen. Ohja, en vandaag heb ik akkoord gegeven op de offerte van de containerbar! Doorgaan!!!

Zaterdag 12 April 2025:

Gister was het rond 23:00 dat ik wou slapen, toen Jos me belde. Jos is een gewaardeerde vriend. Echt een man naar m’n hart, en heeft ons heel erg geholpen met bouwtekeningen voor de containerbar. Op een dag kwam Jos met een voorstel om mee in het bedrijf te kunnen. Als mede-eigenaar eigenlijk. Ad (mijn compagnon) en ik hadden dat eigenlijk liever niet en dat hebben we subtiel proberen over te brengen. Maar Jos heeft natuurlijk heel veel tijd gestoken in de bouwtekeningen. Nu begeven we ons in een soort grijs gebied. Eigenlijk moeten we gewoon zeggen: Jos, stuur even een rekening op voor je tijd. Maar hoe moet ik dit nou weer ter sprake brengen. Jos belde aan. Hij was dronken. Dat hoor je meteen. Heuj, Loekie! Wat ga je doen? – Nou Jos ik was van plan te slapen. Hij kwam naar boven om even te plassen en toen hebben we snel de containerbar ter sprake gebracht. Hij leek… wat verbitterd. Wat niet gek is omdat wij eigenlijk te weinig initiatief hebben genomen om hem te compenseren. Ik voelde zijn onvrede zonder dat hij dat hoefde te zeggen. Hij zei ook niet blij te zijn geweest toen hij weer nieuwe aanpassingen moest maken in de tekeningen. Hij was dronken en dat is het erge. Dronken mensen zijn eerlijk. De vibe die hij overbracht zou hij waarschijnlijk al eerder willen overbrengen, maar dan waren we nuchter. Ik zit ermee,

Vrijdag 11 April 2025:

Ik ben zojuist naar dat bedrijf gegaan waar we de containerbar gaan kopen en laten maken. Als je daar zit om de offerte te bespreken, weet in dit geval de baas (denk ik) telkens dingetjes bij de offerte op te tellen. De prijs bleef maar stijgen en nu denk ik: nodig? Maarja, ik ben wel heel enthousiast. Het gaat ze waarschijnlijk lukken om 23 Mei alles af te hebben. Dan zouden wij dus begin Juni daar kunnen draaien vanuit de container. Mijn eigen koffie verkopen, schepijs, en gewoon veel georganiseerder kunnen werken. Zin in! Nu zit ik op de boulevard van Nesselande, in de auto, om dit vijf minuten opdrachtje nog te doen voordat ik naar mijn echte werk ga. Ik zweet, want ik zit in de auto, maar soms moet je. Vanavond heb ik of een date, of ik ga met de boys een drankje doen. Ik zie het wel. Oh ja, en een catering. Om 21;00 moeten we voor vijftig personen hapjes brengen. Wat een tijd. Italianen zeker? We gaan het allemaal zien. Ik heb er in iedergeval zin in ondanks ik voel dat ik te weinig slaap heb gepakt afgelopen nacht. Maar zoals mij zijn er maar sommige. Ik ga door zelfs als er niet meer door kan worden gegaan. Zeg ik in alle bescheidenheid. Weet je waar ik trouwens nu zin in heb? Zo’n zelfgemaakte ijskoffie. Vanille-ijs en espresso opkloppen en gaan.

Donderdag 10 April 2025:

Het is alweer Donderdag. Ik ga zo sporten, daarna wil ik lekker vroeg naar werk gaan om genoeg voor te bereiden voor het weekend. Ondertussen hoop ik vandaag een appje te krijgen van Koen (de koffie man). Hij werkt voor de branderij die de koffiebonen aan het proeven zijn die ik heb opgestuurd. Daarna gaan ze me helpen een eigen koffiemerkje te starten – als het goed is. Ook kan mijn compagnon mij vandaag bellen met nieuws van de gemeente. We wachten nog steeds op goedkeuring, en dat hangt af van het besluit van de – daar komt-ie – BBC. Hoho, het is maar de bebouwing commissie. Dus ja. Ik hoop dat dat vandaag gebeurt want deze week moeten we laten weten aan het containerbedrijf of we akkoord gaan met hun offerte. En het is Donderdag, dat houdt in de laatste werkdag van de week van ons contactpersoon binnen de gemeente. Afijn, laat ik eerst maar eens sporten en rustig wakker worden, en dan zien we het allemaal wel. Oh ja, en vanavond ga ik naar Den Haag.

Woensdag 9 april 2025:

Gister was er dus Champions League voetbal, en dat is altijd een magisch moment op zich. Mijn beste vriend is een Real Madrid fan, en Real wint eigenlijk al zolang ze bestaan prijzen. Gister Moesten ze tegen Arsenal. Arsenal moest thuis trouwens. Maar tot ieders verbazing won Arsenal met 3-0. Mijn beste vriend kon het niet geloven. Het grappige was dat hij al jaren kritiek heeft op de middenvelder van Arsenal genaamd Rice. Hij haat hem echt. Slechte voetballer, domme Engelsman. Zulke dingen zegt hij dan. En dan speelt die wedstrijd gister, Real Madrid is niet slechter, maar ook niet beter. Arsenal speelt hetzelfde, het is een gelijkwaardige wedstrijd. Niemand doet iets geks. Niemand doet iets spectaculairs. En dan plotseling, gaat die domme Engelsman achter een bal staan om de vrijetrap te nemen, en alsof het Roberto Carlos in zijn goede jaren was… keihard het doel in. Mijn beste vriend kan er nog een beetje om lachen, want 1-0 is zo weer omgedraaid. Een paar minuten later, die slechte voetballer gaat weer achter de bal staan voor een vrijetrap. In ademen als Ronaldo, focus en… keihard de kruising in. Ik heb mijn beste vriend vaak gezichtsuitdrukkingen zien maken. Ik heb hem vaak zenuwachtig zijn voetje op en neer zien laten komen, maar dit sloeg alles.

Dinsdag 8 April 2025:

Vandaag zit ik in een soort dilemma. Een vriend uit Leiden komt eens in de zoveel tijd onze vriendengroep bijwonen hier in Rotterdam. Hij is onze vriendengroep toegetreden door mij en ik heb ook het idee dat ik meer zijn vriend ben dan die andere jongens. Wat opzich helemaal prima is. Vorige week heeft hij ons al uitgenodigd om voor de verandering eens bij hem langs te komen. Vanavond is die avond. Alleen is er vanavond ook voetbal. Arsenal tegen Real Madrid. Ik weet niet wie uit of thuis speelt maar oké. Dus je raad het al, in de groepsapp zegt een voor een iedereen af om naar Leiden te gaan om deze vriend op te zoeken. Ik als de middelman, zijn vriend, zijn steun, moet eigenlijk wel ingaan op de uitnodiging, maar ook ik wil gewoon hier in Rotterdam voetbal kijken. Los van dat wil ik ook meteen daarna het bed induiken. Ben ik hierdoor een slechte vriend? Hij maakt wel tijd en ruimte om ons op te komen zoeken, maar die ene keer dat hij vraagt of wij naar hem komen, komt het niet goed uit. Wat onzin is. Voetbal kan ik ook een keertje overslaan. Vroeg m’n bed induiken is nog maar de vraag of dat daadwerkelijk gebeurd eens in thuis ben. Ik voel me egoïstisch door ook af te zeggen. Toch ga ik het doen, en dat knaagt aan me. Deze jongen is…

Maandag 7 April 2025:

Vandaag belde ik het bedrijf Van Doorn op. Vorige week waren we bij hen langs geweest op het terrein om voor een zeecontainer te kijken. Het idee is dat we daar een containerbar van maken. Althans, hun maken het voor ons. Wij gaan die plaatsen op Nesselande en vanuit daar onze strandbedden en Sup-boarden verhuren. Ook willen we er schepijs uit verkopen en koffie, en waarschijnlijk gecombineerd: ijskoffie. We zouden vorige week laten weten of we akkoord met de offerte gingen maar ondertussen moesten we wachten op goedkeuring van de gemeente. Je weet wel, die mensen die alles in de omgeving regelen. Ambtenaren, hardwerkende mensen die er alles aandoen om je van hulp te voorzien. We wachten nog steeds omdat er blijkbaar één partij binnen de gemeente nog niet akkoord is met ons plan: het plaatsen van een containerbar. De vrouw die ons contactpersoon binnen de gemeente is zei dat de partij die er nog niet akkoord mee is de bebouwingscommissie is. Zij noemde het de ‘BBC’. Mijn compagnon en ik vonden dat uiterst merkwaardig. Het kan onze vieze gedachtegang zijn, maar ik denk dat zij het zelf ook raar vond klinken door de telefoon. Afijn, we wachten nog steeds op de BBC. Op hoop van zegen.