We keken dus bij Rico thuis naar de eerste wedstrijd van Nederland op dit WK tegen Japan. Het huis waar ik zelf jaren met hem heb gewoond. Nu heeft Rico twee katten. Niet zomaar katten. Die dingen zijn te groot om zomaar katten te zijn. Prima, maar ik ben allergisch.
We keken gezellig naar de wedstrijd. Ik was tevreden. Nederland speelde prima. Maar zo rond de veertigste minuut voelde ik het. De jeuk in mijn ogen. Het kettingniezen begon. Misschien wel twintig keer achter elkaar. Ik voelde de ogen van die gasten naar me staren.
Na de wedstrijd, die teleurstellend in 2-2 eindigde, ging ik snel naar huis. Bij de Meent aangekomen, stapte ik gehaast mijn auto uit, want ik wilde snel onder de douche springen. Mijn ogen waren rood van het jeuken en de tranen gleden over mijn wangen. Twee gasten met een oranje shirt liepen me tegemoet. Duidelijk aangeschoten. De langste van de twee zag me, spreidde zijn armen en zei: ‘Kom maar, jongen. Niet huilen. De volgende wedstrijd winnen we.’ En toen moest ik hem uitleggen dat ik niet huilde om het resultaat van de wedstrijd, maar om katten. Ze geloofden me niet. Ik schaamde me. Vervolgens duurde mijn overtuigingspoging tien minuten. Dat dus. Kut katten.
Reactie plaatsen
Reacties