De Cafecito zit tegenover mijn huis. Toen ik hier net ging wonen en nog geen koffieapparaat had, kwam ik hier dagelijks. Nu ik hier al ruim twee jaar woon en wél een koffieapparaat heb, kom ik er nog steeds dagelijks.
Het is een hippe koffietent. Strak interieur, goede koffie, rust. De perfecte omgeving voor dat geluksmomentje dat hoort bij een goede espresso.
Als je vaker mijn blogjes leest, heb je misschien al door dat ik graag observeer. Mensen kijken – hopelijk niet op een creepy manier – is een van mijn favoriete bezigheden in het leven.
Vandaag was kijken een bijzaak. Het ging om luisteren.
Ik stond in de rij, net buiten de deurpost te wachten tot ik naar voren kon schuifelen. Buiten zaten typische Cafecito-gangers. Hip, jong, chique. Maar er zaten ook twee gasten van de straat. Hoe fout ze precies waren weet je natuurlijk nooit. En het is niet zo dat ik het direct aan hun uiterlijk zag, maar hun gesprek verraadde hen.
Want om hen heen zaten die chique mensjes te nippen van een flat white of een van die andere koffiebullshit, terwijl die twee het over een inbraak hadden.
‘Ik keek links, rechts, toen ging het licht uit en pakte ik snel die telefoon.’
Ze lachten, gaven elkaar een high five en de omstanders keken elkaar aan, maar niemand zei iets. Natuurlijk niet. Iedereen wilde weten hoe dit verhaal eindigde. Ik had allang door kunnen lopen. Ik stond nog steeds in die deurpost. Mensen achter mij. Ik was al aan de beurt en toch zei niemand er wat van. Omdat al die mensen achter mij hetzelfde deden als ik. Luisteren naar het verhaal van die twee goonies.
Toen zei de barista geïrriteerd: ‘Next please.’ Hij moest het bijna schreeuwen. Waarschijnlijk had hij het al een paar keer gezegd zonder dat ik het doorhad, maar nu zei hij het hard. En het erge is dat de twee goonies het eerder hoorden dan ik, waardoor ze naar mij keken, waarna ik ineens niet meer wist wat ik moest doen. Ik keek naar de barista, die me aankeek alsof ik debiel was, en liep maar snel naar binnen. Hoe het verhaal verder ging, zal ik nooit te weten komen. Daar heb ik nu al een week last van.
Reactie plaatsen
Reacties