Ondanks dat de weer-app aangaf dat het zou regenen, lukte het me toch om te genieten van het zonnetje op de Binnenrotte. Koffietje to-go, flesje water, boek. Top. De espresso was op. Het flesje water zat nog halfvol. Vol, want ik ben een en al optimist.
Ik probeerde zo noncha mogelijk uit mijn boek te lezen. Stel dat er iemand keek. In de verte zag ik de zwerver al. Hij graaide in prullenbakken op zoek naar plastic flesjes of raapte ze van de straat. Hij kwam steeds dichterbij en ik dacht: laat hem lekker zoeken. Tot hij wel héél dichtbij kwam.
Hij pakte mijn flesje water, kieperde het leeg en stopte het in zijn grote Jumbo-tas. Ik stond op. Wilde boos worden. Schelden. Mijn vuist was al geknepen om hem een pofferd op zijn neus te geven. Maar toen bekeek ik hem eens goed.
Zijn kleding. Zijn huid. Alsof er aarde op hem groeide. Onder een van zijn nagels draagt hij waarschijnlijk nog een restantje covid. Misschien zelfs aids. Dus ik besloot hem niet aan te raken en gewoon verder te gaan.
Ik liep naar de Markthal en kocht churros met Nutella-topping. Na zo’n incident moet je het van je af eten. Lichtelijk gekalmeerd liep ik de Markthal weer uit. Het regende nog niet, maar de zon was inmiddels verdwenen achter grijze wolken. Ik was nog geen tien meter buiten toen ik werd aangevallen. Door wat precies weet ik niet. Een meeuw? Een duif? Een gevleugelde zakkenroller? Het beest griste de churros uit mijn hand. Ik schrok me de tyfus. Zo’n dier is van dichtbij best groot. Hij ging ervandoor met het beste stukje churros. Helemaal bedekt met Nutella. Van schrik liet ik de rest op de grond vallen. Toen was ik er klaar mee. Ik raapte het niet eens meer op om netjes weg te gooien. Ik liep gewoon richting huis. Maar om de maandag nog kutter te maken begon het ook nog eens keihard te regenen. Het was nog geen dertig meter lopen, maar ik kwam doorweekt thuis. Aldus mijn maandag. Sommige dagen willen gewoon niet dat je wint.
Reactie plaatsen
Reacties